Rześkim porankiem wjeżdżamy do Litwy. Ruch jakby mniejszy, trochę puściej jeśli chodzi o zabudowę zatem w całkiem miłych okolicznościach docieramy do zamku Troki, który został wybudowany na największej wyspie jeziora Galve. Trudno odmówić uroku tej budowli, woda, drewniany most i historia sięgająca XV w. Po godzinnym tourze i fotach ruszamy do Wilna. Do naszej Couch surferki docieramy bez błędnie. Mieszkanie nie remontowane od lat nastu ma swój klimat. Rozpakowujemy graty, wręczamy gospodyni łamacza lodów w postaci Żubrówki (nie ma to jak polskie dobro eksportowe). Małym problemem jest znalezienie nie drogiego parkingu dla naszych dwóch kółek. Wszystko drogie cholernie albo w ogóle nie dozorowane. Ale finalnie mamy lokum dla moto i możemy oddać się klimatowi Wilna. Krążąc po Starym mieście mamy wrażenie że te uliczki się w ogóle nie kończą. Można krążyć godzinami i co chwila odkrywać coś nowego. To co mi się rzuciło w oczy to brak obecnej Polskości, owszem jest Uniwersystet, dom Mickiewicza, Ostra Brama ale gdyby nie przewodnik to do wielu miejsc ciężko trafić. Nie wiem czy to nacjonalizm jest tak silny czy Polaków co raz mniej. W sklepach czy restauracjach z trudem dogadujemy się z lokalsami. Sytuacja zupełnie inna niż w Lwowie, gdzie wszech obecny był duch Polski.

Wieczorem spotykamy się z Ramintą, naszą couch surferka, w artystycznej dzielnicy Uzupis  inaczej Zarzecze. Stara zaniedbana dzielnica, która przekształca się w dzielnicę Wileńskiej bohemy. Społeczność Zarzecza ogłosiła swoja własną konstytucję, hymn a nawet prezydenta i premiera. W pubie przy rzece Wilejka raczymy się litewskimi piwami i osobliwymi przystawkami t.j. wędzone uszy świni,smażonych groch oraz chleb. O ile uszy były gumowate to smażony ciemny chleb boski. I znów ta mądrość ludowa, że najlepsze jedzenie wywodzi się z biedy, coś w tym jest.

Kolejny dzień to nadal intensywne zwiedzanie, m. in. katedry i góry trzech krzyży. Oczywiście poznawanie nowych zakątków to nie tylko budynki i historia. To także kulinaria. W domu Raminta częstuje nas swoją Pink Soup czyli po prostu chłodnikiem litewskim a na mieście pałaszujemy Zeppeliny, coś a’la nasze kluski śląskie. Pycha. W niedzielę odwiedzamy targ regionalny z głównej ulicy Wilna. Czego tu nie ma, wędzone ryby, mięso, pieczywo, miody. Coś jak nasz targ z okazji Dnia Łodzi z tą różnicą, że ten jest co tydzień! Jedliście taki prawdziwy litewski chleb? My kupujemy 4 bochenki.

Niestety dobiegają nas informacje o załamaniu pogody. Deszcze a nawet śniegi mają się pojawić a mamy przecież maj. A ja lekko myślny na letnich oponach (lol). Pobyt instynktownie postanawiamy skrócić o jeden dzień. Do domu wyjeżdżamy koło południa 2 maja. Plan jak zwykle prosty, dojechać ile się da. Walczymy z chłodem pijąc na przemian gorącą herbatę i czekoladę. Przejechać 600km przy 10°C trąci lekki masohizmem, ale nikt nie obiecywał że będzie lekko w końcu to ma być adventure. Koło Augustowa uciekamy czarnym chmurom i mżawce. Finalnie do Łodzi docieramy po 9 godzinach.

To co się dzieje następnego dnia wprawia mnie w zdumienie, śnieg w górach a w Łodzi śnieg z deszczem i tylko 3°C. Dobrze że wróciliśmy wcześniej.

Kilometraż: 1268km

Mapa

http://www.youtube.com/watch?v=v0LVfdMJ25Y

Noc w nieogrzewanym paździerzu wyjątkowo zimna, a właściwie mroźna. Skórę ratuje mi wzięty z domu śpiwór który pozwala zasnąć przy 1 stopniu powyżej zera.
Kolejny dzień to już czas na zwiedzanie okolicy, cześć ludzi wali na offroad jednak moje szosowe kończące się opony zdecydowanie preferują czarne. Poza tym jadąc 500 km w jedna stronę chciało by się jeszcze coś zobaczyć. Szybko zawiązuje się nie duża grupka forumowiczów, uderzamy do Świnoujścia gdzie czeka nas przeprawa promowa, następnie Heringsdorf gdzie na długaśnym molo sprzedają tutejszy specjał: kanapkę Bismarcka czyli śledzie w bułce. Śledź jak to śledź, słony, identyczny do naszego.

Jedziemy dalej do Peenemünde, miejsce gdzie III rzesza budowała rakiety V1 i V2. Zwiedzamy także rosyjska łódź podwodna, ciasnota nie miłosierna. Z trudem takie dryblasy jak ja znajdują miejsce aby się wyprostować. W drodze powrotnej ponownie przeprawa promem oraz oraz świeża rybka w smażalni. Wieczorne ognisko na plaży to znowu pogaduchy i kiełbaski. Po Niemczech zrobiliśmy może 150km, ale wystarczyło aby obalić mit o wspaniałych drogach, są dziury, jest żwir na zakrętach – podobnie jak u nas.

Zlot pod względem organizacyjnym super! Fajnie ze komuś się jeszcze chce. To co mnie trochę przeraziło po powrocie to fakt iż dopiero takie odległości do przejechania motywują do wbijania się w moto ciuchy. Latanie koło komina jest już de facto bez sensu, takie odczucia miałem po powrocie z Rumunii i myślałem ze przez zimę mi przyjdzie niestety byłem w mylnym błędzie. Czy staje się typowym połykaczem kilometrów? :D

Kilometraż: 1267 km


Mapa

Po smacznym obiedzie Sebastian orientuje się że zgubił kluczyk motocyklowy. Pół Sandomierza stawiamy na nogi, mimo późnej godziny otwierają pechowcom wejście do Podziemnej Trasy Turystycznej, które jest domniemanym miejscem zguby. Niestety bez efektu, pojawia się mały stres i myśl jak tu wrócić do domu jutro. Sprawdzamy PKP, niestety dla krajowego przewoźnika Sandomierz to jakiś koniec świata – połączeń właściwie brak. Nasza gospodyni z kwatery podpowiada że o 6 rano wyjeżdża z Łodzi PKS, na miejscu jest już po 11. Super, pojawiła się szansa na powrót do domu. Sprawa jest już nagrana, brat pechowca poświęca się i obiecuje że kluczyk nada bladym świtem. My tym czasem już w spokoju odwiedzamy okoliczne knajpki i puby, których na tak małym rynku jest wyjątkowo dużo.

W niedzielny poranek budzą nas jakieś hałasy na ulicy, to ekipa filmowa rozkłada się do nowych odcinków „Ojca Mateusza”. Po cichu liczymy że będą potrzebowali rabusiów na motocyklach albo chociaż statystów. Niestety, może następnym razem. W drodze na dworzec PKS zwiedzamy furtkę Dominikańska zwaną potocznie „Uchem Igielnym”, która była przejściem dla Dominikanów do klasztoru. Kilka fot i idziemy dalej, nie możemy przegapić PKSu. Mamy zapasowy kluczyk, wszyscy odetchnęli. W drodze powrotnej wchodzimy na bramę Opatowską, podziwiamy Sandomierską panoramę a następnie uderzamy w kierunku wąwozu Królowej Jadwigi. Wąwóz podobny do tego z Kazimierza Dolnego, tylko jakby większy i bardziej efektowny. W czasie powrotu do kwatery próbujemy zahaczyć o jakąś restauracje, niestety trwa zmasowany nalot chopperowców czyli wąsaci panowie w czarnych skórach. Trzeba wiać.

W trakcie powrotu do Łodzi zahaczamy o ruiny zamku Krzyżtopór. Zawsze chciałem zobaczyć go na żywo, w końcu się udało. Wielkie to, chyba jeden z większych jakie można oglądać na naszych rubieżach. Stan ogólny kiepski ale jest niewątpliwą atrakcją turystyczną. Wracamy przez Kielce później Włoszczowa i Piotrków. Rany, omijajcie Włoszczową chyba że chcecie poznać kres waszych zawieszeń. Do domu docieramy już po zmroku zatem pierwsza w tym sezonie wycieczka za nami. Świetny początek sezonu, fajni kompani podróży, klimatyczne miejsce. Polecam.

Kilometraż: 530 km


Mapa

Jest, w końcu dotarła, długo wyczekiwana, wypatrywana każdego wieczoru po wiadomościach – wiosna, ta prawdziwa a nie kalendarzowa. Zatem można już wysnute plany wprowadzać powoli w życie. Na pierwszy ogień idzie Sandomierz, nie duża urokliwa miejscowość pod Łodzią, tzn w odległości raptem 260km bo przecież motocyklem to wszędzie blisko. Pfff. Relacja już za kilka dni. W połowie kwietnia kolejny co roczny zlot ADV, tym razem nad morzem w Dziwnówku. W czerwcu wyprawa w Alpy, zobaczymy czy wypali, mam nadzieję że tak bo współtowarzysze się napalili jak łysi na fryzjera, ja w zasadzie też. Lipiec stoi pod znakiem Czech gdzie zaprasza mnie firma  Europapier-Impap, wyjazd do naszych południowych sąsiadów strasznie mnie cieszy gdyż, co tu ukrywać,  jestem wielkim fanem ich złocistych trunków. Sierpień za to, to czas na wspólny (plecaczek i ja) wyjazd na Bałkany. Czarnogóra, Chorwacja… plan nie jest do końca zarysowana ale najlepszy plan to przecież brak planu :).

To co mnie ostatnio mocno cieszy poza zaczynającym się sezonem, to fakt iż dość duża grupa znajomych zaczęła robić prawo jazdy kat. A. Będę nie skromny ale chyba w kilku przypadkach to moja sprawka. Fajnie że będzie nas motocyklistów więcej. Życzę powodzenia na egzamach i szybkiego zakupu pierwszego sprzęta.

Dzień 1

Z ekipą spotkałem się w okolicy Puław 30 sierpnia, od tego miejsca jedziemy już razem. Dynamicznym tempem kierujemy się w stronę, naszych południowo wschodnich sąsiadów. Odprawa na granicy trwała ponad 1.5 godziny. Ukraińscy celnicy oczywiście zaciekawieni sprzętami, którymi jedziemy. Nie ma końca pytań typu: ile poleci, ile ma koni, jaka pojemność. Na samej granicy zupełnie nic się nie zmieniło od zeszłego roku, a przecież mistrzostwa Europy już za pasem. Latanie z obiegówkami, zbieranie pieczątek i wciskanie hrywien w przypadku braku odpowiednich dokumentów potrzebnych do pokonania granicy. Niestety zaraz po wjeździe na Ukrainę zaczyna mocno padać, a właściwie lać, drogi z koleinami zamieniają się małe strumyki. Praktycznie w ciągłym deszczu dojeżdżamy w okolice Lwowa, gdzie mamy zarezerwowane dwa pokoje. Suche, ciepłe pokoje trzeba dodać. Kilka spostrzeżeń, wacha tutaj kosztuje ok 3 zeta, drogi nadal tragiczne, kierowcy jeżdżą bardzo szybko, jedzenie i alco dużo tańsze niż u nas. Aha… pełno policji, praktycznie na każdej rogatce. Na razie nas nie zatrzymali ale to pewnie kwestia czasu.

Kilometraż: 572

Dzień 2

Nadal leje, wyjazd z pensjonatu trochę nam się przeciąga, liczymy że chociaż trochę się przejaśni. Ruszamy jak tylko ulewa zmienia się w deszcz, przejazd przez Lwów to hardcore, wszędzie mokry bruk i szyny tramwajowe i oczywiście korki. Całe miasto stoi. Troszkę się wszyscy gubimy w tym chaosie, na szczęście bez problemu odnajdujemy na jednej z wylotowych dróg. Obieramy kierunek na Kamieniec Podolski, to raptem 270km, ale przejechanie tej odległości zajmuje nam prawie cały dzień. W trakcie jazdy stwierdzamy, że musimy odbić na inna trasę, i skrócimy sobie „żółtą” drogą. Na początku wyglądała ona  ok, później było więcej dziur niż asfaltu po czym asfalt znikł kompletnie i jechaliśmy polnymi ścieżkami :) I w tym miejscu było 2:0 dla Ukrainy tzn. dwie na szczęście nie groźne gleby współtowarzyszy w błocie.  Po 15km lekkiego offroadu trafiamy ponownie na czarne, mijając kolejne Ukraińskie wioski zostajemy zatrzymani przez milicjanta, który żąda paszportu i dokumentów od motocykli. Darek, który po rosyjsku mówi perfect, częstuje mundurowego papierosem a ten po uraczeniu się dymkiem stwierdza że papierów już nie trzeba. Ach ten wschód :) Docieramy do Kamieńca Podolskiego, staje się cud, przestaje padać więc robimy sobie sesje zdjęciową  z zamkiem w tle w którym miały miejsce zdarzenia opisane w Panu Wołodyjowskim.

Kilometraż: 304

Dzień 3

Nie możemy ukryć radości, poranek wita nas słońcem i błękitnym niebem, korzystamy z okazji i zwiedzamy zamek z polskim przewodnikiem. Zawsze dobrze jest łyknąć polskiej historii. Kierujemy się w stronę Mołdawii, po drodze zahaczamy jeszcze o zamek w Chocimiu który jest miejscem triumfu Chodkiewicza w XVII wieku na Turkami. Dojeżdżamy do granicy Ukraińsko-Mołdawskiej. Celnicy tutaj się już patyczkują, otwarcie się pytają gdzie mamy dla nich prezenty z Polski. Żadnych papierosów? Żadnego spirytu? Jak to tak? 5 euro załatwia sprawę. Pierwsze co się rzuca w oczy w tej byłej republice Radzieckiej to ultra szerokie drogi, znikomy ruch i brak reklam przy drogach. Pewnie to tylko kwestia czasu kiedy krajobrazy zostaną „obsrane” wszech obecnymi reklamami. Przy drogach brak infrastruktury, stacje benzynowe to tylko dystrybutor z małym daszkiem. Coś jak u nas CPNy w epoce PRLu. Paliwo ciut droższe ale gorszej jakości bo zaczęło się spalanie stukowe. Mimo to mój GS bez problemu prze do przodu. Z racji zerowej liczby knajp przy drodze, raczymy się moimi flaczkami które wiozę w słoiku z Polszy a na deser kawa 3w1. Oczywiście zaczyna padać, robimy zapasy pysznego mołdawskiego winka i bez większych problemów wjeżdżamy na tereny Rumunii.

Kilometraż: 433

Dzień 4

Japończycy mają rację z tą pechową czwórką, czwarty dzień podróży okazał się dla nas a zwłaszcza dla Darka wyjątkowo pechowym dniem. Po sesji fotograficznej u podnóży zamku Bran (ponoć zamek Drakuli) kierowaliśmy się do miejscowości Fagaras, droga w fatalnej kondycji, tam nie było dziur, były tylko kratery  z ostro zakończonym asfaltem. Właśnie w taki krater wpakował się Darek. Wygiął swoje pancerne szprychowane koła w skutek czego zeszło całe powietrze z kół. Szczęście w nieszczęściu, że się nie wywalił bo wszystko mogło się potoczyć dużo gorzej. Z problemem poradziliśmy sobie dość szybko, ok 3-4 godzin. W pobliskiej wiosce, nauczyciel angielskiego był tłumaczem pomiędzy mną a fachurami z zakładu wulkanizacyjnego, którzy to już nie takie problemy rozwiązywali. Nie minęło pół godziny od godziny zero a motocykl był już transportowany przyczepką do warsztatu. Tam 3 chłopa przy pomocy 5 kilowego ręcznego impulsatora kinetycznego zwanego potocznie młotkiem przez bite 3 godziny prostowali koła. W ruch szła nawet szyna kolejowa, ale trzeba przyznać, że mieli zacięcie i chwała im za to. Skasowali całe 50€ za robociznę a my mogliśmy kontynuować nasz chellange. Wieczorem, oczywiście wznosiliśmy toast za pozytywne zakończenie tej „przygody”.

Kilometraż:  380

Dzień 5

Przed nami główny cel naszego wyjazdu: trasa Transfgarska i Transalpina. Ta pierwsza została wybudowana dla wojska przez dyktatora Ceauşescu, teraz nie ma praktycznie żadnego znaczenia militarnego i jest dostępna dla cywilów od kwietnia do września lub października. Trasa Transfagarska to niezliczone winkle, serpentyny oraz bajeczne panoramy Karpat. Cała trasa ma prawie 100 fantastycznych kilometrów, na których mijamy dziesiątki motocyklistów rządnych takich samych wrażeń. Ciąg dalszy to Transalpina i przełęcz Urdele. Droga jest w większej części w budowie, zatem mieliśmy offroad w błotnistej mazi na wysokości 2100 mnpm. Widoki bajeczne, żadnych ludzi (może poza tymi którzy ugrzęźli fiatem Uno przy podjeździe, ale kto się wybiera takim autkiem w takie miejsce), żadnego zasięgu sieci komórkowej, żadnej komercji, adventure w swojej najczystszej formie. Po zjechaniu z gór pędzimy w kierunku Węgier, wszak do domu mamy jeszcze ponad 1000km.
Po przejechaniu kilkunastu setek kilometrów po Rumunii zadziwiają mnie inni kierowcy tego kraju. Gdy tylko we wstecznym lusterku zobaczą jedno światło od razu zjeżdżają na pobocze. Mam dwie teorie, albo myślą że to policja, albo wiedzą że obcokrajowiec, bo tutejszych motocyklistów praktycznie nie ma. Trzeba przyznać, że wyjątkowo odpowiadała nam ta mentalność.
Kilometraż: 572

Dzień 6 i 7

Te dni to już mozolna jazda do domu, Węgry to totalne nudy i przejechaliśmy je tylko z postojem na tankowanie i espresso. Za to na granicy Węgiersko-Słowackiej spotkaliśmy ekipy rajdu Złombol które dużymi fiatami 125p jechały do Istambulu. :) To jest hardcore. Polecam kliknąć w linka i poczytać, świetna inicjatywa.

Reasumując był to świetny wyjazd, jak na razie mój najdłuższy. Mimo że aura nas nie rozpieszczała to jak mówi stare motocyklowe porzekadło nie ma zlej pogody, jest tylko źle ubrany motocyklista. Na Ukrainie czuć, że jest się na wchodzie, a perspektyw na Euro2012 to ja na razie nie widzę, zwłaszcza te długie odprawy i masakryczne drogi. W Rumuni widać masę nowych dróg współfinansowanych przez Unię, trzeba tylko uważać bowiem pamiętają one jeszcze zeszła epokę i trochę da się odczuć, że jest to Unia kategorii B.

Kilometraż: 3100

Mapa

Kilometraż: 580km

Mapa

Wyjazd oczywiście w piątek, miejsce spotkania Ustroń. W czasie dojazdu udało mi się ominąć jedna burzę, później kolejną. Przed trzecią uratował mnie wiadukt, w kilka minut w tym samym miejscu zatrzymało się kilku innych motocyklistów a nawet pare aut. Oberwanie było tak gwałtowne, że na jezdni zalegało kilka cm wody. Nie muszę pisać co to znaczy w połączeniu z pięknymi koleinami na naszej Drodze Krajowej nr 1. Po wbiciu się w kondoma (czyli ubranie przeciwdeszczowe) oraz przejściu z ulewy na zwykły deszcz mogłem kontynuować swój adventure. Reszta trasy już spokojnie, na miejscu obiad oraz złocisty trunek.

Kolejny dzień to już tylko jazda, mimo że tą samą trasą jechałem rok temu, to cieszy mnie fakt, że mogłem ją pokazać znajomemu. Bierzący odcinek jest zaznaczony na na mapie na niebiesko, liczy sobie 387km. Dziesiątki zakrętów, przechodzących jeden w drugi, przełęcze, jeziora. Bajka. Wcześniej wspomniałem o zamykaniu opon, chodzi o maksymalne złożenie w zakręcie, tak aby cały bierznik po boku stykał się z podłożem. No niestety jeszcze sporo brakuje. Może kiedyś :)

Trasę kończymy polem namiotowym we Frydmanie, jako stały bywalec domagam się zniżki ( w końu jestem już drugi raz tutaj w tym roku) którą w końcu otrzymuję. :) Powrót to już klasyczna droga przez Jurę, bez korków, bez nadmiernego ruchu za to w pięknych okolicznościach przyrody. Generalnie mocno „skomplikowany” plan wyjazdu udało się zrealizować w 100%.

Kilometraż: 1010km


Mapa

Poranek bez problemowy, najpierw wycieczka po świeże bułki i paszczura. Bar jeszcze jest zamknięty więc z herbaty czy kawy nici. Jadąc w kierunku granicy ze Słowacją robię krótką przerwę na espresso w cafe „Turbinka” (kawiarenka przy samej tamie w Niedzicy), nooo teraz można jechać dalej. Dzień zapowiada się wyjątkowo upalnie, mijam kolejne Słowackie wioski, czasem jakieś dzieci mi zamachają. Jadę prosto na Tokaj, gdzie mam się spotkać z motocyklistami z Łódzkiego forum Motocyklistyki Wolnobieżnej. Niestety dostaję telefon iż jeden motocykl uległ awarii i nie wiedzą ile potrwa naprawa i czy w ogóle uda im się dojechać dzisiaj do celu. Taaaa super. No nic bywa. Opuszczam Słowację i wjeżdżam na Węgry, tutaj upał staje się naprawdę nie do zniesienia, czułem się jakby przede mną ustawiono otwarty piekarnik. Liczbę postojów ograniczam do minimum, byle jechać, byle coś wiało. Normalnie tego chyba bym nie zauważył, ale tutaj w ogóle nie ma lasów. W czasie jazdy zero cienia, wszystko wycięte w pień. Dojeżdżam w końcu do Tokaju, zatrzymuję się przy tabliczce co by zrobić sobie foto a tu pojawiają się trzy motocykle z Wrocławia, jadą do Rumunii. Wszędzie ci moto globtroterzy ;]. Po dojechaniu do centrum, pierwsze kroki kieruję do informacji turystycznej, a następnie na pole namiotowe. Pole namiotowe? To raczej jakaś czarna dziura teleportująca do 1970 roku. Mam wrażenie że wszystko jest z tamtej epoki a łazienki szczególnie (dobrze ze mam klapki :D). Po odświeżeniu się idę zwiedzić miasto, w sumie wygląda na zadbane, pełno winiarni i kilka nie dużych restauracji. Raczę się paprykarzem z kluseczkami (nie mylić z naszym paprykarzem z konserwy), gigantyczna porcja starcza mi na resztę dnia. Dostaję kolejny telefon: usterka usunięta i jadą. W końcu jakieś dobre wieści. Ja snuję się po Tokaju z aparatem to co mnie zdziwiło to że wieczorne życie właściwie nie istnieje. Teraz kiedy się robi chłodniej wszystko jest zamykane i życie zamiera. Jakoś nie mieści mi się to w głowie. Pechowa ekipa dojeżdza dopiero około 22. Dekują się w domkach, hmmm, domki to chyba zbyt dobrze powiedziane, w barakach zbitych z paździerza i sklejki. Ja tam wolę swój namiot. Komarzyska tną tak zaciekle że mimo upału wszyscy siedzą  w długich spodniach i bluzach ale ten fakt i tak nie zepsuje radosnej atmosfery wspomaganej słodkim białym Tokajem.

Kolejny dzień to zwiedzanie miasteczka całą grupą, oraz zakupy do domu :) Jest też czas na kawę oraz węgierskie specjały.Wszyscy już jesteśmy spakowani, ruszamy w kierunku naszych wspaniałych Bieszczad. Tempo wolnobieżne, w granicach 80-90 km/h. Mój GS chyba się od tego wszystkiego popsuł bo zaczął palić poniżej 4L/100km. Pojemność 1200cm a spalanie jak w skuterze hehe. Naszych południowych sąsiadów przejeżdżamy praktycznie bez zatrzymywania się. Z każdym pokonanym kilometrem temperatura spada. Bosko. Dojeżdzamy do Polańczyka, gdzie chyba nie lubią zbytnio motocyklistów gdyż zamykają nam bramę wjazdową na camping przed samym nosem. No tak… przecież motocykliści to samo zło :). W końcu prowadzę wszystkich na pole na którym byłem rok temu, tam też jest minimalny opór ale  w końcy po małych negocjacjach możemy się rozbić.

Sobota staję pod znakiem dużej pętli Bieszczadzkiej, czyli ponad 160km wielkiej frajdy. Złożenie na lewo i zaraz na prawo, opon jeszcze nie zamykam, ale jest blisko. Wcześniej nie wspomniałem że  Bieszczadach odbywa się ogólno Polski zlot motocyklowy, zatem motocyklistów jest multum może był to jeden z powodów nie gościnności lokalsów. Nie wiem, nie wnikam.  Fajnie tu wrócić po roku, to chyba mój drugi ulubiony motocyklowy region Polski. Pierwszy jaki jest? Kto wie?
Niedziela to już czas powrotu, już o 7 rano siedzimy na swoich maszynach aby pędzić  w kierunku swoich domów.

Kilometraż: 1489km


Mapa

Dzień 1

Około 7 rano ruszam z działki, w Radomiu jestem praktycznie co do minuty. Grupa się spóźnia ponad 20 minut, spoko. Flagowym (prowadzącym) jest dobry znajomy Tomek Kulik (między innymi wyprawa do Lwowa, Rajd Felkowski). Szybkie przywitanie się z wszystkimi uczestnikami, mała zamiana zdań i ruszamy. Przebijamy się przez Kraków, wpadamy w kilka korków ale tragedii nie ma. Pierwszy postój wypada na Zakopiance, zatrzymujemy się w chłopaskim Jadle. Z pełnymi brzuchami docieramy do Polsko-Słowackiego przejścia w Chyżnem. Za granicą czekają nas piękne serpentyny, które są mi już dobrze znane podczas samotnej wyprawy wokół Tatr. Docieramy do naszej pierwszej bazy, leży ona nad Liptovska Marą (jez. Liptowskie).Po zakwaterowaniu zaczynamy od godzinnego szkolenia na temat papieru. Później już tylko zakrapiana kolacja i rozmowy do późnego wieczora, bardzo późnego :).

Dzień 2

Raniutko zostaliśmy zawiezieni busem w góry. Niestety pogoda nas nie rozpieszcza, siąpi i jest zimno, widoczność do kilkunastu metrów. Ze wspinaczki nici. Kożystamy z wyciągu narciarskiego, po chwili jesteśmy już na górze w schhronisku. W drodzę powrotnej, łapiemy lunch w postaci pstrąga, pychota! Ten ciężki dzień należy zakończyć relaksem, dlatego lądujemy w Tatralandii czyli kompleksie basenów z naturalnie gorącą czasem śmierdzącą siarą wodą. Wieczór tendencyjnie czyli wystawna kolacja, tym razem mniej zakrapiana bo przecież następnego dnia jedziemy już motocyklami.

Dzień 3

Kierujemy się na południe ku Węgierskiej granicy. Znowu liczne serpentyny powodują babana na mej twarzy. Mimo że odległość nie jest wielka, zabudowania się zmieniają, jest jak by cieplej, klimat bardziej południowy. Jak się później okazuje te tereny należały kiedyś do wegrów, stąd odmienna zabudowa. Docieramy do jaskini Domica, która charakteryzuje się dużymi, przestronnymi komnatami – znany jest na przykład Majkov dóm z kaskadowymi jeziorkami nazywanymi Łaźnie Rzymskie. Wnętrze jaskini jest wyjątkowo bogate w przeróżne nacieki, kaskadowe jeziorka, cebulowe stalaktyty i pagodowe stalagmity. Następnie jedziemy do pałacu Betliar w którym oglądamy liczne dzieła, okazy z polowań (także głowe słonia) oraz okazałą bibliotekę zawierającą ponad 14 tysięcy tytułów. Po zwiedzaniu, klasycznie, kolacja, tym razem wszyscy się oszczędzają (patrz zdjęcia) bowiem jutro kawał drogi do przejechania. Ja mam ponad 500, będzie nie źle.

Dzień 4.

Wyjazd punktualnie o 8.30 (co za dyscyplina), bez problemów docieramy do Zakopianki, gdzię wszyscy się żegnają i tworzą małe grupki w zależności od kierunku jazdy. Ja z trójką towarzyszy kierujemy się na Wadowice, gdzie łapie nas potworna ulewa (czy w tym mieście zawsze pada? grrr). Od tego miejsca  jadę już sam, oczywiście nie przeładowaną Zakopianką lecz pustą i nie źle mi już znaną Jurą Krak.-Częst.

Reasumując. Dziękuję firmie Europapier za zaproszenie na wyprawę, poznałem ciekawych ludzi, których łączy wspólna pasja i praca. Mam nadzieję, że zaproszą mnie za rok.

Kilometraż: 1174 km

Zobacz dużą mapę

Długi weekend trwał od czwartku do niedzieli. Nasi znajomi niestety nie zmotocyklizowani (jest takie słowo?) w Karpaczu zabawili już od czwartku. Ostatnio mieliśmy dość jazdy w deszczu i stwierdziliśmy że wyjedziemy z piątek rano. I to był strzał w 10, bo pogoda praktycznie jak drut.

Dzień 1

Spakowani równo o 8 rano w piątek ruszamy, jest chłodnawo i pochmurno, ale Łask nas wita bezchmurnym niebem i wyższą temperaturą. Jest miło, pierwszy postój robimy po mniej więcej 180km, i tutaj moje motomotto pasuje jak ulał: „dupa motocyklisty jest jak herbata, tym mocniejsza im dłużej parzona”. Miło rozprostować nogi i poruszać trochę kończynami. Ach… nie wspomniałem o wietrze, ten cholerny boczny wiatr był tak silny, że aby jechać prosto musiałem motocykl pochylić o jakieś 10° od pionu. Ciężko się jedzie, szyja boli, łapy bolą ale nikt nie mówił że będzie lekko. Wpadamy już na dolny Śląsk, powiem napiszę szczerze: takich, dziurawych, połatanych, nie równych dróg nie ma chyba nigdzie indziej. Wszędzie tylko znaki ostrzegające o złej nawierzchni, nie było by po prostu taniej postawić jeden czy dwa znaki ostrzegające o nowej dobrej nawierzchni? No dobra, wytrząchnąłem to z siebie :) Dzisiejszym pierwszym celem podróży miała być kwater główna Adolfa H. w Osówce.  Jednak po drodze zatrzymujemy się w Sztolniach Walimskich, które są wielkim niemieckim podziemnym kompleksem. Tutaj długość korytarzy to ponad pól kilometra, przeznaczenie tego miejsca nie do końca znano, może fabryki, magazyny zrabowanych dóbr, kopalnia uranu który de facto został skradziony przez ruskich? Może kiedyś się dowiemy. Jedno jest pewne, że ta twierdza była budowana przez więźniów okolicznych obozów czyli znajdowaliśmy się w miejscu męczeństwa i śmierci tysięcy ludzi.

Obejrzawszy Sztolnie ruszamy do Osówki, dojazd wiedzie krętą i wąziutką drogą asfaltową, gdyby nie nawigacja i drogowskazy w życiu bym tu nie trafił. Wykupujemy wersję zwiedzania „extremalną” wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy co to znaczy ale fajnie się nazywało :) Grupa nieduża, maksymalnie tuzin osób. Wejście podobne jak w sztolniach Walimskich, korytarze i większe pomieszczenia wybetonowane zbrojonym betonem. Pierwsza z atrakcji to przeprawa łódką po zalanym korytarzu, a później spacer po wiszących deskach. Extremy raczej nie ma, ale zawsze to jakaś atrakcja. Jest wiele bardzo niskich korytarzy, kaski budowlane które wcześniej dostaliśmy przydają się kilka razy, bo z racji mojego wzrostu walę głowa w sufit. Mimo że na dworze jest ponad 20 stopni w środku stała niska temperatura i stała wilgotność. Przewodnik ciekawie opowiada o historii tego miejsca, snuje swoje hipotezy na temat zastosowania tych korytarzy i pomieszczeń. Czy jest tutaj więcej korytarzy, może jakieś dobra zrabowane? Nie wiadomo, jest odgórny zakaz prowadzenia badań. Dlaczego? Nie wiadomo.
Po godzinie wychodzimy na światło dzienne, do obejrzenia zostały nam jeszcze budynki gospodarcze znajdujące się na samym wierzchołku góry. Po kilku zdjęciach stwierdzamy, że pora ruszać do Karpacza, w sumie już 18 a mamy jeszcze 80km do przejechania po tych fatalnych drogach. Niestety w Głuszycy dopada nas wielki pech, przez te dziurska oś tylnego amortyzatora zostaje wyrwana z gwintem ze stopki. Dalsza jazda jest niemożliwa ale obok nas zatrzymuje się nasz przewodnik i mówi że 100m dalej jego znajomy ma warsztat samochodowy. Korzystamy z pomocy. Szybko zdejmuję kufry, siedzenie, wydech i wyciągam amortyzator. Z pomocą innego mechanika wkręcam ośkę ponownie w stopkę amortyzatora. Kurdę, naprawione! W czasie jak składam moto do kupy, widzę że panowie mechanicy nie wylewają za kołnierz. W ramach podziękowań Asia kupuje chłopom z warsztatu kilka piw. Podczas całej zadymy z  moto, Asia większość czasu spędzała z żoną przewodnika, 19 letnią cyganką w dodatku matką małego bobasa. Po podziękowaniach za pomoc ruszamy w drogę, miło wiedzieć, że jeszcze można liczyć na bezinteresowną pomoc obcych ludzi z dala od własnego domu. Dojeżdżamy do Karpacza późnym wieczorkiem, nasi znajomi czekali na nas już dłuższy czas. Po zakwaterowaniu się, ruszamy do karczmy co by zaspokoić głód i pragnienie. Po drugim złocistym trunku uderzamy na kwaterę,  no to w końcu koniec tego długiego, wyczerpującego, pełnego przygód dnia.

Dzień 2

Sobota stoi pod znakiem łażenia po górkach. Najpierw startujemy do świątyni Wang która okazuje się być norweskim kościółkiem z XII w. przeniesionym znad jeziora Vang w 1842 roku. Później szlakiem do Schroniska Samotnia, które z nazwą nie ma dużo wspólnego gdyż są po prostu tłumy. Następnie Schronisko Strzecha Akademicka i powrót do Karpacza. Na dole raczymy się złocistym trunkiem i czekamy na naszych znajomków. Reszta dnia to już konsumcjonizm pełną gęba, obiad, gofry, spacer po Karpaczu a wieczorem winko i pogaduchy.

Dzień 3

Pakujemy się i jedziemy zobaczyć Skalne Miasto w Czechach. Upał straszny, tłumy turystów także. Ale widoki piękne, fantastyczne skały uformowane przez wodę. Naszą wędrówkę ograniczamy do ok 3 godzin. Wszak przed nami jeszcze 330km drogi. Rozdzielamy się z naszymi znajomymi i startujemy do domciu. Po drodze przeklinam znowu te dolnośląskie drogi, na szczęście droga powrotna już bez przygód.

Reasumując. Super weekend, wiele do zobaczenia, prawdziwy adventure :) oraz jedna awaria, na szczęście niegroźna tylko te drogi…

Kilometraż: ok. 800

Mapa