Kilometraż: 580km

Mapa

Wyjazd oczywiście w piątek, miejsce spotkania Ustroń. W czasie dojazdu udało mi się ominąć jedna burzę, później kolejną. Przed trzecią uratował mnie wiadukt, w kilka minut w tym samym miejscu zatrzymało się kilku innych motocyklistów a nawet pare aut. Oberwanie było tak gwałtowne, że na jezdni zalegało kilka cm wody. Nie muszę pisać co to znaczy w połączeniu z pięknymi koleinami na naszej Drodze Krajowej nr 1. Po wbiciu się w kondoma (czyli ubranie przeciwdeszczowe) oraz przejściu z ulewy na zwykły deszcz mogłem kontynuować swój adventure. Reszta trasy już spokojnie, na miejscu obiad oraz złocisty trunek.

Kolejny dzień to już tylko jazda, mimo że tą samą trasą jechałem rok temu, to cieszy mnie fakt, że mogłem ją pokazać znajomemu. Bierzący odcinek jest zaznaczony na na mapie na niebiesko, liczy sobie 387km. Dziesiątki zakrętów, przechodzących jeden w drugi, przełęcze, jeziora. Bajka. Wcześniej wspomniałem o zamykaniu opon, chodzi o maksymalne złożenie w zakręcie, tak aby cały bierznik po boku stykał się z podłożem. No niestety jeszcze sporo brakuje. Może kiedyś :)

Trasę kończymy polem namiotowym we Frydmanie, jako stały bywalec domagam się zniżki ( w końu jestem już drugi raz tutaj w tym roku) którą w końcu otrzymuję. :) Powrót to już klasyczna droga przez Jurę, bez korków, bez nadmiernego ruchu za to w pięknych okolicznościach przyrody. Generalnie mocno „skomplikowany” plan wyjazdu udało się zrealizować w 100%.

Kilometraż: 1010km


Mapa

Poranek bez problemowy, najpierw wycieczka po świeże bułki i paszczura. Bar jeszcze jest zamknięty więc z herbaty czy kawy nici. Jadąc w kierunku granicy ze Słowacją robię krótką przerwę na espresso w cafe „Turbinka” (kawiarenka przy samej tamie w Niedzicy), nooo teraz można jechać dalej. Dzień zapowiada się wyjątkowo upalnie, mijam kolejne Słowackie wioski, czasem jakieś dzieci mi zamachają. Jadę prosto na Tokaj, gdzie mam się spotkać z motocyklistami z Łódzkiego forum Motocyklistyki Wolnobieżnej. Niestety dostaję telefon iż jeden motocykl uległ awarii i nie wiedzą ile potrwa naprawa i czy w ogóle uda im się dojechać dzisiaj do celu. Taaaa super. No nic bywa. Opuszczam Słowację i wjeżdżam na Węgry, tutaj upał staje się naprawdę nie do zniesienia, czułem się jakby przede mną ustawiono otwarty piekarnik. Liczbę postojów ograniczam do minimum, byle jechać, byle coś wiało. Normalnie tego chyba bym nie zauważył, ale tutaj w ogóle nie ma lasów. W czasie jazdy zero cienia, wszystko wycięte w pień. Dojeżdżam w końcu do Tokaju, zatrzymuję się przy tabliczce co by zrobić sobie foto a tu pojawiają się trzy motocykle z Wrocławia, jadą do Rumunii. Wszędzie ci moto globtroterzy ;]. Po dojechaniu do centrum, pierwsze kroki kieruję do informacji turystycznej, a następnie na pole namiotowe. Pole namiotowe? To raczej jakaś czarna dziura teleportująca do 1970 roku. Mam wrażenie że wszystko jest z tamtej epoki a łazienki szczególnie (dobrze ze mam klapki :D). Po odświeżeniu się idę zwiedzić miasto, w sumie wygląda na zadbane, pełno winiarni i kilka nie dużych restauracji. Raczę się paprykarzem z kluseczkami (nie mylić z naszym paprykarzem z konserwy), gigantyczna porcja starcza mi na resztę dnia. Dostaję kolejny telefon: usterka usunięta i jadą. W końcu jakieś dobre wieści. Ja snuję się po Tokaju z aparatem to co mnie zdziwiło to że wieczorne życie właściwie nie istnieje. Teraz kiedy się robi chłodniej wszystko jest zamykane i życie zamiera. Jakoś nie mieści mi się to w głowie. Pechowa ekipa dojeżdza dopiero około 22. Dekują się w domkach, hmmm, domki to chyba zbyt dobrze powiedziane, w barakach zbitych z paździerza i sklejki. Ja tam wolę swój namiot. Komarzyska tną tak zaciekle że mimo upału wszyscy siedzą  w długich spodniach i bluzach ale ten fakt i tak nie zepsuje radosnej atmosfery wspomaganej słodkim białym Tokajem.

Kolejny dzień to zwiedzanie miasteczka całą grupą, oraz zakupy do domu :) Jest też czas na kawę oraz węgierskie specjały.Wszyscy już jesteśmy spakowani, ruszamy w kierunku naszych wspaniałych Bieszczad. Tempo wolnobieżne, w granicach 80-90 km/h. Mój GS chyba się od tego wszystkiego popsuł bo zaczął palić poniżej 4L/100km. Pojemność 1200cm a spalanie jak w skuterze hehe. Naszych południowych sąsiadów przejeżdżamy praktycznie bez zatrzymywania się. Z każdym pokonanym kilometrem temperatura spada. Bosko. Dojeżdzamy do Polańczyka, gdzie chyba nie lubią zbytnio motocyklistów gdyż zamykają nam bramę wjazdową na camping przed samym nosem. No tak… przecież motocykliści to samo zło :). W końcu prowadzę wszystkich na pole na którym byłem rok temu, tam też jest minimalny opór ale  w końcy po małych negocjacjach możemy się rozbić.

Sobota staję pod znakiem dużej pętli Bieszczadzkiej, czyli ponad 160km wielkiej frajdy. Złożenie na lewo i zaraz na prawo, opon jeszcze nie zamykam, ale jest blisko. Wcześniej nie wspomniałem że  Bieszczadach odbywa się ogólno Polski zlot motocyklowy, zatem motocyklistów jest multum może był to jeden z powodów nie gościnności lokalsów. Nie wiem, nie wnikam.  Fajnie tu wrócić po roku, to chyba mój drugi ulubiony motocyklowy region Polski. Pierwszy jaki jest? Kto wie?
Niedziela to już czas powrotu, już o 7 rano siedzimy na swoich maszynach aby pędzić  w kierunku swoich domów.

Kilometraż: 1489km


Mapa

Dzień 1

Około 7 rano ruszam z działki, w Radomiu jestem praktycznie co do minuty. Grupa się spóźnia ponad 20 minut, spoko. Flagowym (prowadzącym) jest dobry znajomy Tomek Kulik (między innymi wyprawa do Lwowa, Rajd Felkowski). Szybkie przywitanie się z wszystkimi uczestnikami, mała zamiana zdań i ruszamy. Przebijamy się przez Kraków, wpadamy w kilka korków ale tragedii nie ma. Pierwszy postój wypada na Zakopiance, zatrzymujemy się w chłopaskim Jadle. Z pełnymi brzuchami docieramy do Polsko-Słowackiego przejścia w Chyżnem. Za granicą czekają nas piękne serpentyny, które są mi już dobrze znane podczas samotnej wyprawy wokół Tatr. Docieramy do naszej pierwszej bazy, leży ona nad Liptovska Marą (jez. Liptowskie).Po zakwaterowaniu zaczynamy od godzinnego szkolenia na temat papieru. Później już tylko zakrapiana kolacja i rozmowy do późnego wieczora, bardzo późnego :).

Dzień 2

Raniutko zostaliśmy zawiezieni busem w góry. Niestety pogoda nas nie rozpieszcza, siąpi i jest zimno, widoczność do kilkunastu metrów. Ze wspinaczki nici. Kożystamy z wyciągu narciarskiego, po chwili jesteśmy już na górze w schhronisku. W drodzę powrotnej, łapiemy lunch w postaci pstrąga, pychota! Ten ciężki dzień należy zakończyć relaksem, dlatego lądujemy w Tatralandii czyli kompleksie basenów z naturalnie gorącą czasem śmierdzącą siarą wodą. Wieczór tendencyjnie czyli wystawna kolacja, tym razem mniej zakrapiana bo przecież następnego dnia jedziemy już motocyklami.

Dzień 3

Kierujemy się na południe ku Węgierskiej granicy. Znowu liczne serpentyny powodują babana na mej twarzy. Mimo że odległość nie jest wielka, zabudowania się zmieniają, jest jak by cieplej, klimat bardziej południowy. Jak się później okazuje te tereny należały kiedyś do wegrów, stąd odmienna zabudowa. Docieramy do jaskini Domica, która charakteryzuje się dużymi, przestronnymi komnatami – znany jest na przykład Majkov dóm z kaskadowymi jeziorkami nazywanymi Łaźnie Rzymskie. Wnętrze jaskini jest wyjątkowo bogate w przeróżne nacieki, kaskadowe jeziorka, cebulowe stalaktyty i pagodowe stalagmity. Następnie jedziemy do pałacu Betliar w którym oglądamy liczne dzieła, okazy z polowań (także głowe słonia) oraz okazałą bibliotekę zawierającą ponad 14 tysięcy tytułów. Po zwiedzaniu, klasycznie, kolacja, tym razem wszyscy się oszczędzają (patrz zdjęcia) bowiem jutro kawał drogi do przejechania. Ja mam ponad 500, będzie nie źle.

Dzień 4.

Wyjazd punktualnie o 8.30 (co za dyscyplina), bez problemów docieramy do Zakopianki, gdzię wszyscy się żegnają i tworzą małe grupki w zależności od kierunku jazdy. Ja z trójką towarzyszy kierujemy się na Wadowice, gdzie łapie nas potworna ulewa (czy w tym mieście zawsze pada? grrr). Od tego miejsca  jadę już sam, oczywiście nie przeładowaną Zakopianką lecz pustą i nie źle mi już znaną Jurą Krak.-Częst.

Reasumując. Dziękuję firmie Europapier za zaproszenie na wyprawę, poznałem ciekawych ludzi, których łączy wspólna pasja i praca. Mam nadzieję, że zaproszą mnie za rok.

Kilometraż: 1174 km

Zobacz dużą mapę

Długi weekend trwał od czwartku do niedzieli. Nasi znajomi niestety nie zmotocyklizowani (jest takie słowo?) w Karpaczu zabawili już od czwartku. Ostatnio mieliśmy dość jazdy w deszczu i stwierdziliśmy że wyjedziemy z piątek rano. I to był strzał w 10, bo pogoda praktycznie jak drut.

Dzień 1

Spakowani równo o 8 rano w piątek ruszamy, jest chłodnawo i pochmurno, ale Łask nas wita bezchmurnym niebem i wyższą temperaturą. Jest miło, pierwszy postój robimy po mniej więcej 180km, i tutaj moje motomotto pasuje jak ulał: „dupa motocyklisty jest jak herbata, tym mocniejsza im dłużej parzona”. Miło rozprostować nogi i poruszać trochę kończynami. Ach… nie wspomniałem o wietrze, ten cholerny boczny wiatr był tak silny, że aby jechać prosto musiałem motocykl pochylić o jakieś 10° od pionu. Ciężko się jedzie, szyja boli, łapy bolą ale nikt nie mówił że będzie lekko. Wpadamy już na dolny Śląsk, powiem napiszę szczerze: takich, dziurawych, połatanych, nie równych dróg nie ma chyba nigdzie indziej. Wszędzie tylko znaki ostrzegające o złej nawierzchni, nie było by po prostu taniej postawić jeden czy dwa znaki ostrzegające o nowej dobrej nawierzchni? No dobra, wytrząchnąłem to z siebie :) Dzisiejszym pierwszym celem podróży miała być kwater główna Adolfa H. w Osówce.  Jednak po drodze zatrzymujemy się w Sztolniach Walimskich, które są wielkim niemieckim podziemnym kompleksem. Tutaj długość korytarzy to ponad pól kilometra, przeznaczenie tego miejsca nie do końca znano, może fabryki, magazyny zrabowanych dóbr, kopalnia uranu który de facto został skradziony przez ruskich? Może kiedyś się dowiemy. Jedno jest pewne, że ta twierdza była budowana przez więźniów okolicznych obozów czyli znajdowaliśmy się w miejscu męczeństwa i śmierci tysięcy ludzi.

Obejrzawszy Sztolnie ruszamy do Osówki, dojazd wiedzie krętą i wąziutką drogą asfaltową, gdyby nie nawigacja i drogowskazy w życiu bym tu nie trafił. Wykupujemy wersję zwiedzania „extremalną” wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy co to znaczy ale fajnie się nazywało :) Grupa nieduża, maksymalnie tuzin osób. Wejście podobne jak w sztolniach Walimskich, korytarze i większe pomieszczenia wybetonowane zbrojonym betonem. Pierwsza z atrakcji to przeprawa łódką po zalanym korytarzu, a później spacer po wiszących deskach. Extremy raczej nie ma, ale zawsze to jakaś atrakcja. Jest wiele bardzo niskich korytarzy, kaski budowlane które wcześniej dostaliśmy przydają się kilka razy, bo z racji mojego wzrostu walę głowa w sufit. Mimo że na dworze jest ponad 20 stopni w środku stała niska temperatura i stała wilgotność. Przewodnik ciekawie opowiada o historii tego miejsca, snuje swoje hipotezy na temat zastosowania tych korytarzy i pomieszczeń. Czy jest tutaj więcej korytarzy, może jakieś dobra zrabowane? Nie wiadomo, jest odgórny zakaz prowadzenia badań. Dlaczego? Nie wiadomo.
Po godzinie wychodzimy na światło dzienne, do obejrzenia zostały nam jeszcze budynki gospodarcze znajdujące się na samym wierzchołku góry. Po kilku zdjęciach stwierdzamy, że pora ruszać do Karpacza, w sumie już 18 a mamy jeszcze 80km do przejechania po tych fatalnych drogach. Niestety w Głuszycy dopada nas wielki pech, przez te dziurska oś tylnego amortyzatora zostaje wyrwana z gwintem ze stopki. Dalsza jazda jest niemożliwa ale obok nas zatrzymuje się nasz przewodnik i mówi że 100m dalej jego znajomy ma warsztat samochodowy. Korzystamy z pomocy. Szybko zdejmuję kufry, siedzenie, wydech i wyciągam amortyzator. Z pomocą innego mechanika wkręcam ośkę ponownie w stopkę amortyzatora. Kurdę, naprawione! W czasie jak składam moto do kupy, widzę że panowie mechanicy nie wylewają za kołnierz. W ramach podziękowań Asia kupuje chłopom z warsztatu kilka piw. Podczas całej zadymy z  moto, Asia większość czasu spędzała z żoną przewodnika, 19 letnią cyganką w dodatku matką małego bobasa. Po podziękowaniach za pomoc ruszamy w drogę, miło wiedzieć, że jeszcze można liczyć na bezinteresowną pomoc obcych ludzi z dala od własnego domu. Dojeżdżamy do Karpacza późnym wieczorkiem, nasi znajomi czekali na nas już dłuższy czas. Po zakwaterowaniu się, ruszamy do karczmy co by zaspokoić głód i pragnienie. Po drugim złocistym trunku uderzamy na kwaterę,  no to w końcu koniec tego długiego, wyczerpującego, pełnego przygód dnia.

Dzień 2

Sobota stoi pod znakiem łażenia po górkach. Najpierw startujemy do świątyni Wang która okazuje się być norweskim kościółkiem z XII w. przeniesionym znad jeziora Vang w 1842 roku. Później szlakiem do Schroniska Samotnia, które z nazwą nie ma dużo wspólnego gdyż są po prostu tłumy. Następnie Schronisko Strzecha Akademicka i powrót do Karpacza. Na dole raczymy się złocistym trunkiem i czekamy na naszych znajomków. Reszta dnia to już konsumcjonizm pełną gęba, obiad, gofry, spacer po Karpaczu a wieczorem winko i pogaduchy.

Dzień 3

Pakujemy się i jedziemy zobaczyć Skalne Miasto w Czechach. Upał straszny, tłumy turystów także. Ale widoki piękne, fantastyczne skały uformowane przez wodę. Naszą wędrówkę ograniczamy do ok 3 godzin. Wszak przed nami jeszcze 330km drogi. Rozdzielamy się z naszymi znajomymi i startujemy do domciu. Po drodze przeklinam znowu te dolnośląskie drogi, na szczęście droga powrotna już bez przygód.

Reasumując. Super weekend, wiele do zobaczenia, prawdziwy adventure :) oraz jedna awaria, na szczęście niegroźna tylko te drogi…

Kilometraż: ok. 800

Mapa

Dzień 1

Późnym popołudniem tzn po 18.00 startujemy z Łodzi, ponieważ po 21 robi się ciemno, a jeżdżenia w nocy nie lubię bardziej od ciepłego piwa, gnamy co sił Gierkówką, później autostrada A4 i finalnie Zakopianką. Czyli najgorsze na koniec… :/ Po 4h jazdy jesteśmy na miejscu. Do dyspozycji mamy superowy apartamencik z widokiem na giewont. Bajka. Robimy herbatę i idziemy spać, wszak jutro w górki.

Dzień 2

Wyspani i wypoczęci robimy śniadanko i ochoczo wyruszamy w dolinę Chochołowską. Pikne te nasze Tatry, oj pikne. Strumyki, drzewa, powietrze… miło się idzie. Nawet tłumów jak na Zakopane nie ma. Pewnie przez tę niepewną aurę. Dochodzimy do schroniska na Polanie. Tam posiłkujemy się batonami, szarlotką, bigosem, kawą i herbatą. Planujemy iść dalej tzn wyżej, niestety wcześniej wspomniana niepewna aura daje znać o sobie. Zaczyna lekko kropić. Zarządzamy odwrót, z kwadransa na kwadrans mocniej pada, a gdy dochodzimy już do parkingów leje jak z cebra. Nasze spodnie są kompletnie mokre, na szczęście kurtki przeciw deszczowe jeszcze się do końca nie poddały. Wsiadamy na moto i jedziemy na kwaterę, tam się suszymy i rozgrzewamy. Późnym popołudniem idziemy do Karczmy Siwór gdzie akurat jest wesele. Co prawda nie w stylu czysto góralskim ale to zawsze jakiś folklor. Mimo trwającego wesela dostajemy strawę i napoje (także wyskokowe) . Powrót do apartamentu i tak się kończy nasz 2 dzień.

Dzień 3

Dzisiaj niedziela więc czas powrotu, jednak przed powrotem chcemy jeszcze zaliczyć jedną króciutką ale malowniczą dolinę: Stronżyską. Co nam zajmuje z dojazdem ok 2-2.5 godziny. Po spacerze wracamy do bazy, pakujemy się i wyruszamy do Łodzi. Za nowym Targiem napotykamy gigantyczny korek (wow) chcąc go ominąć próbuję  odbić w stronę Wadowic, niestety powódź uszkodziła liczne drogi więc się muszę przeprosić z Zakopianką. Powód zatoru był dla nas smutnym doświadczeniem. Dwa wypadki motocyklowe w tym jeden śmiertelny skutecznie zniechęciły nas do szybkiej jazdy. Za Rabką w końcu odbijamy na Wadowice do których dojeżdżamy bez większych problemów. Asia chciała spróbować tej słynnej kremówki, co też czynimy. Akurat trafiamy na wielką galę, która okazuje się świętowaniem jubileuszu urodzin naszego Papieża (uroczystość była przełożona z kwietnia). Wielka gala, z orkiestrami dętymi chyba z całego powiatu. Po kremówce ruszamy w dalszą drogę, niestety w wielkim deszczu. Tym razem jesteśmy przygotowani na kaprysy pogody a zainwestowane pieniądze w dobre motobuty wydają się najlepszą inwestycją w tym momencie. Z Wadowic, prujemy na północ, przez Jurę Krak-Czestochowską do domu do którego dojeżdżamy bezpiecznie wieczorową porą.

Reasumując, chociaż szczytów wysokich nie zdobyliśmy, fajnie się było wyrwać na weekend i odetchnąć pełna piersią od miejskiego zgiełku. Za tydzień Karpacz.

Kilometraż: 760 km

Mapka

… był celem naszej majowej jednodniowej wycieczki. Zamek leży na północny zachód od Kalisza. Czyli około 130 ok od Łodzi. W pogodne sobotnie przedpołudnie ruszamy do celu, o dziwo nie pada, dziwne przecież dzień bez deszczu jest dniem straconym. Po drodze napotykamy  na utrudnienia w ruchu a właściwie jego brak gdyż ruch wahadłowy przestał być wahadłowym a kierowcy spotkali się na środku zwężenia. I tutaj jest wyższość jednośladu, kawałek pobocza i zator staje się wspomnieniem. Przejeżdżamy przez Wartę i jesteśmy zszokowani wysokością stanu wody, akurat przechodziła tamtędy fala powodziowa. Liczni strażacy zabezpieczają most, jednak żywioł jest nie do okiełznania. Reszta podróży odbywała się już bez przeszkód. Przybywamy do celu i zastanawiamy się od czego zacząć zwiedzanie. Do wyboru jest zamek, pałac, muzeum Leśnictwa oraz żubry. Startujemy od muzeum, mieści się ono w dawnych budynkach powozowni. Jest ciekawsze niż mogło się wydawać, zgromadzono dużo sprzętu potrzebnego do uprawiania gospodarki leśnej, tablice informacyjne o zalesieniu na świecie (czy wiesz że największa powierzchnia lasów należy do Rosji?) a nawet wypchane zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Po muzeum udajemy się do zamku, zwiedzanie zaczynamy od dziedzińca i licznych komnat  zdobionych gobelinami czy obrazami. Renesansowy zamek robi na nas świetne wrażenie, stwierdzamy że jest zdecydowanie za mało reklamowany, zresztą tak jak większość ciekawych atrakcji w Polsce. Nie będę szczegółowo opisywał rysu historycznego gdyż jest on do poczytania na stronie zamki.net.pl. Park opasający zamek to przeszło 22 hektary, zatem dojście do żubrów i koników polskich zajmuję nam sporo czasu. Na koniec jeszcze rzut okiem na pałac mieszkalny zwany Oficyną i kierujemy się w stronę domu. Tym razem jedziemy przez Kalisz gdzie  zatrzymujemy się na obiad na starówce. Sam Kalisz całkiem przyjemny, w końcu to jedno ze starszych Polskich miast. Ciemne chmury na horyzoncie, zapowiadają burzę (w końcu musi popadać) więc czym prędzej ruszamy do Łodzi. Niestety w Pabianicach wpadamy w sam środek piekiełka. Walił grad, a ulice zamieniły się w rwące rzeki, ponieważ w dwie minuty zrobiłem się całkiem mokry nie było sensu ubierać się w przeciwdeszczówki na szczęście Asia mniej zmokła, ach ta aerodynamika :)

Ogólnie wycieczka super, było trochę jazdy, zwiedzania i fotografowania czyli dla każdego coś miłego.

Mapa

O trzecim zlocie ADV wiedziałem już mniej więcej od listopada, zatem termin 16-18 kwietnia już od dawna był zapisany na czerwono w mojej moto agendzie.

Dzień 1

Długo wyczekiwany dzień wyjazdu w końcu się stał faktem, jak zwykle troszkę się zrywam z roboty gdyż o 13 jestem umówiony w Piotrkowie Trybunalskim z Nersem. Przybywając kilka minut przed czasem w ustalonych punkcie zbornym, nawet nie zdążyłem skończyć kawy a tu z dokładnością do minuty podjeżdża Neru, no no, to się nazywa punktualność. Szybkie dotankowanie i jedziemy. Przebić się tylko przez Piotrków Trybunalski, dalej już luźno i mniej ruchliwie. W czasie jazdy po koszmarnie dziurawej drodze, zastanawiam się jak można po Polsce śmigać ścigaczami albo cruiserami. No widać można… :) Zacięcia niektórym nie brakuje. Po drodze wpadamy na obiadek, dwa placki po węgiersku znikają w mig. Niestety Morsko osiągamy dość szybko, w końcu to tylko 200km. Odhaczamy się na liście, wpłacamy kaucję i mamy kluczyk do domku. Z powodu zaistniałych roszad, jesteśmy jedynymi lokatorami. W sumie to nikt nie lubi ścisku ;]. Rozpakowujemy graty i jedziemy do pobliskiej wsi zrobić zapasy lokalnych trunków i kiełbasy na ognisko. Wieczór standardowo: przy ognisku, kilka znajomych twarzy ze zlotu w 2009 roku i jak zwykle pogaduchy o sprzętach, podróżach i planach. Po przechyleniu kilku złocistych trunków stwierdzamy, że trzeba iść spać. W końcu jutro rajd i trzeba mieć jako taką formę.

Dzien 2

Rano budzi mnie gang silnika z przelotowych (czyt. pustych) tłumików, normalnie bym się wkurzył ale nie tutaj i nie dzisiaj. Zbieramy się na śniadanie, które okazuję się wielką wtopą logistyczną ze strony ośrodka. Czekamy jakieś 45 na złożenie zamówienia a później jeszcze kilkanaście na realizację. W trakcie śniadanie poznajemy Wildera jeżdżącego na BMW F650SG Dakar, namawia nas na zaliczenie odcinków specjalnych (offroad). Nie wiedząc w co się pakujemy zgadzamy się, to będzie hardcore bo mamy stricte szosowe opony. Nowo poznany kolega jest z Katowic więc wszystkie ścieżki w okolicy zna jak drogę do piwnego koło swojego domu. OSy są super, leśne drogi, szutry. Mijamy kolejno zamek w Mirowie, Bobolicach a później Ogrodzieniec, wszystko wygląda znajomo, bo przecież tutaj byłem z plecaczkiem w 2008 roku. Odpuszczamy sobie Odcinki Specjalne wiodące przez pustynię, w końcu ani opony ani technika nie ta. Przychodzi nam też pokonać leśną drogę ze zwalonymi drzewami, swoim boxerem ledwo mieściłem się pomiędzy drzewami, chłopaki na swoich małych i lżejszych GSach zostawili mnie w tyle, ale dałem radę. Nasza trasa liczyła 200km, w tym połowa poza asfaltem, o zmierzchu szczęśliwie dojeżdżamydo bazy. Przyznam się, że offroad jest wymagający, zarówno dla sprzętu jak i dla kierownika. I wbrew pozorom, jazda motocyklem w takich warunkach wymaga kondycji. Dlatego polegliśmy po trzech piwach :)

Dzień 3

to czas powrotu. Do miejscowości Końskie (na południowy wschód od Łodzi) jedziemy razem, później każdy odbija w swoją stronę. Z powodu zaistniałych okoliczności (pogrzeb pary Prezydenckiej) wioski przez które jedziemy praktycznie są wymarłe. Brak pieszych, brak aut. Momentami czuję się jak w filmie „28 dni później”. Szybkie pożegnanie i rozjeżdżamy się w przeciwnych kierunkach. W okolicy Piotrkowa widzę hordy motocyklistów wracających z Częstochowy ze zlotu Gwieździstych. Ech… nie dla mnie takie spędy.

Reasumując, weekend super, miło było znowu odwiedzić ten piękny zakątek naszej Ojczyzny. A teraz… no własnie dokąd teraz?

Kilometraż: ok 650 km

Mapa

Kilometraż: 200

Mapa

Już w piątek uderzam na III zlot ADV w Morsku, a w niedziele jak bozia pozwoli to nawet na zlot Gwieździstych się załapię. Obaczym. Poniżej kilka fot z soboty.